OH,PRETTY
PICTURE!

OH,PRETTY
PICTURE!

lees meer

“I felt you. You where a pea. Then a lemon. Then an eggplant. I followed advice. I read twelve books. I quit caffeine.

Could you tell I was scared? I talked to you. I sang to you… I wasn’t ready.

But then you where there. Ten toes. Nine pounds. Love. Big fat love.

I held you. I fed you. I realized that I would spend my life doing things to make you happy – and that would make me happy.

And then there are the times I want to give up. You’ve made me rethink my sanity. You’ve made me want to fall at my mothers feet and tell her that I get it. But then you smile and you say my name – and you grab my hand with those little fingers.

We’re growing together. We are seeing the world like it’s new. I will open my heart and love will rain down all over you. You’ll giggle and I’ll do it all over again. And we will walk hand in hand. Until you let go. I made you, but you made me a mother.”

– Unknown

Voor Nino

Personal

lees meer

Mei loopt op z’n eind. En wat hebben we een mooie maand gehad! Allereerst het weer. Heerlijk al die warme dagen en dan is het nog niet eens officieel zomer. Van mij mag het de komende maanden zo blijven hoor, wij genieten volop van het zonnetje!

Behalve de maand mei loopt ook mijn verlof op z’n eind. Ik had me voorgenomen om deze keer ongelofelijk te genieten van de eerste weken met een nieuwe baby. Niet dat ik dat met Nino niet heb gedaan, maar een tweede is toch anders. Voornemen en daadwerkelijk doen is natuurlijk wel een verschil, maar wát heb ik genoten van mijn kleine baby. En nog steeds natuurlijk 😉

Ik vind een eerste en een tweede baby echt een wereld van verschil. Ik merk dat ik veel relaxter ben. Bij de eerste heb je geen idee wat je te wachten staat en wat er allemaal op je af gaat komen. Voor mijn gevoel overviel die hele beginperiode me toen een beetje. Alles is nieuw. Iedere dag weer nieuwe eerste keren. Allemaal hartstikke mooi natuurlijk, maar ik werd er ook best wel onzeker van.

Nu Dex geboren is, merk ik dat ik veel minder last heb van die onzekerheden. We hebben het allemaal al een keer eerder gedaan dus kunnen we het een tweede keer ook. Huilt hij? Dan heeft ‘ie vast honger. Of slaap. Of een schone luier nodig. Huilde Nino dan kon ik zelf ook wel mee huilen toen de kraamhulp vertrokken was omdat ik geen idee had wat dat kleine jongetje me duidelijk probeerde te maken met zijn gejammer.

Ik heb de afgelopen weken dus volop genoten van onze twee jongetjes en verder niet zo heel veel gedaan. Maar dat gaat komende maand veranderen want ik ga weer aan het werk!

 

Mijn plannen voor juni

Oooooh Baby! Om nog even bij mijn baby te blijven: uiteraard ben ik niet van plan minder van hem (en zijn grote broer!) te genieten de komende maand ook al ga ik het ‘gewone’ leven weer oppakken. Dex krijgt nog borstvoeding en dat gaat heel erg goed. We genieten allebei heel erg van die momentjes samen een paar keer per dag. Dit wil ik de komende maand heel graag door blijven zetten.

Simplify. Dit is wel een van de kernwoorden voor komende maand. Ik merk dat ik heel veel behoefte heb aan eenvoud, rust, ruimte. Ik wil het huis netter en geordender hebben. Overbodige spullen en prullen de deur uit. Ik ben er heel erg van overtuigd dat je omgeving ontzettend veel invloed heeft op je gemoedstoestand. Natuurlijk zijn spullen ook niet alles, maar ik denk écht dat je gelukkiger bent als je minder, maar prachtige spullen en een opgeruimd huis hebt. Dat is dan ook meteen de reden dat ik mijn servieskast eindelijk eens op ga ruimen. Al jaren ben ik niet zo blij meer met mijn Pip servies, dat ik kocht toen ik nog op de middelbare school zat. Toen vond ik het prachtig, nu niet meer. Tijd voor iets nieuws dus! Ik vind een rauw, rustiek servies zoals op het mood board heel erg mooi!

Bovenstaande geldt ook voor mijn garderobe. Er hangt heel veel kleding in die ik al jaren niet gedragen heb. Een deel past na het krijgen van twee kinderen ook niet goed meer. Weg er mee dus.

Sure, yeah, ok. Klinkt een beetje onverschillig. Is het misschien ook wel. Dit is iets waar ik veel over nadenk de laatste weken. Ik heb heel veel plannen in mijn hoofd en ben daar zelf ontzettend enthousiast over. Mijn omgeving  niet altijd. Het is lastig als mensen die dicht bij je staan en van je houden een ander idee hebben van wat je met je leven ‘hoort’ te doen dan de plannen die je zelf hebt. En daardoor bleef het de afgelopen maanden ook grotendeels bij plannen. Hier wil ik de komende maand verandering in brengen. En wat HOORT nou eigenlijk?  De enige die weet wat ik met mijn leven ‘hoor’ te doen ben ik natuurlijk zelf. Dus: sure, yeah, ok. Hartelijk bedankt voor alle goedbedoelde adviezen. Maar nu ga ik doen wat ik zelf denk dat het juiste is.

Wat zijn jou dromen en doelen voor de maand juni?

June mood board – Sure, Yeah, ok.

Personal

lees meer

Nu het einde van mijn tweede zwangerschap nadert, dringt het pas écht tot me door dat we heel binnenkort niet meer met z’n drietjes, maar een gezin van vier zullen zijn. Natuurlijk probeer ik me regelmatig voor te stellen hoe het zal zijn om mijn twee jongetjes samen op te zien groeien. Maar ik besef me opeens dat mijn lieve kleine Nino straks in één klap zal veranderen van ‘ons kleine mannetje’ in ‘onze oudste zoon’. Laat ik mijn hormonen de schuld maar geven, maar die gedachte kan me soms intens verdrietig maken.

Ik kijk er ongelofelijk naar uit om de baby die nu nog in mijn buik zit te ontmoeten, maar tegelijkertijd heb ik het er moeilijk mee dat ons gezinnetje van drie, zoals het nu bestaat straks verleden tijd zal zijn.

Doordat ik hier de laatste dagen veel over nadenk probeer ik extra van mijn tijd die ik nu nog alleen met Nino heb te genieten. Het was de afgelopen 2,5 jaar zó vanzelfsprekend dat we veel tijd met z’n tweetjes doorbrachten. Straks zal mijn tijd, aandacht en energie verdeeld moeten worden. Daarom verlang ik nu extra naar lekker knuffelen en spelen met mijn kleine mannetje. Nog even alle tijd en aandacht alleen voor hem.

Alle mooie momenten die ik samen met Nino had komen de laatste dagen weer boven. De eerste keer dat ik zijn kleine glibberige lijfje vasthield toen hij van mij een moeder maakte. Alle nachten die ik stilletje op zijn kamertje zat om hem te voeden, terwijl de rest van de wereld sliep. Alle keren dat ik liedjes voor hem zong, net zo lang tot hij in slaap viel. Zijn eerste hapjes, eerste stapjes en eerste woordjes. Hij was de enige op de hele wereld die mij mama kon noemen. De eindeloze uren die we samen op de grond zaten en samen treinbanen bouwden. Hoe ik rondje na rondje door de kamer achter hem aan liep om hem te helpen met zijn iets te grote fiets. Samen de hond uitlaten en steentjes zoeken. En hoe lief hij was (is!) als hij knuffelend met zijn beer in slaap valt.

Ik koester deze momenten nu meer dan ooit omdat ik weet dat de laatste dagen alleen met Nino voorbij zullen vliegen. Ik weet dat deze momentjes tussen hem en mij niet helemaal verloren zullen gaan. Hij en ik zullen nog oneindig veel nieuwe herinneringen gaan maken samen. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat het niet meer zo vanzelfsprekend zal zijn. Dat ik straks bewust tijd voor hem alleen vrij moet maken. Want we zullen onze dagen gaan delen met een nieuwe baby. Dat zal het nieuwe ‘vanzelfsprekend’ worden. Hij zal ook onderdeel zijn van onze dag, van onze tijd samen. We sluiten een mooie periode af en staan aan de rand van een nieuw begin. Een leven met twee kindjes. En Nino moet de rol van grote broer op zich gaan nemen.

Ik kijk heel erg uit naar de tijd die komen gaat, al zal het in het begin voor zowel mij als Nino misschien niet altijd makkelijk zijn. 

Ik kijk naar Nino en probeer me voor te stellen hoe groot hij straks zal zijn vergeleken met een pasgeboren baby. Maar tegelijkertijd is hij ook nog maar zo klein! En nog zo afhankelijk van z’n moeder. Ik hoop dat hij het gevoel zal (blijven) hebben dat hij altijd op me kan rekenen en ondanks de komst van zijn broertje niet op de tweede plek gezet zal worden.

Het is ongelofelijk hoeveel liefde ik voel voor Nino en ik kan nu al hetzelfde zeggen over zijn kleine broertje. En ondanks dat er momenten zullen zijn die ik ga missen is er niets waar ik meer naar uitkijk dan ons gezinnetje straks uit te breiden met een tweede kindje.

Mijn tijd met Nino als mijn enige jongetje loopt op z’n eind. Het was nog mooier dan ik van tevoren gehoopt had en ik ben zó dankbaar voor alle mooie momenten die we samen beleefden. We nemen afscheid van een prachtige tijd, maar gaan een periode met nóg meer liefde en mooie momenten samen te gemoed.

Hoeveel kinderen heb jij? Hoe heb jij de overgang van een naar twee (of meer) kindjes ervaren? Ik ben heel benieuwd!

x Eveline

 

 

De start van een nieuwe periode: gemengde gevoelens

Personal

lees meer

Afgelopen maand stond voor ons de 20-weken echo op de planning. Toch wel weer heel erg spannend. Natuurlijk hoop je op een gezond kindje en ga je er vanuit dat alles goed zit, maar ze maken die echo natuurlijk niet voor niets.

Bij onze verloskundige praktijk maken ze in principe maar één echo. Deze echo vindt plaats rond de 10e week van je zwangerschap om de termijn te bepalen. De 20-weken echo is optioneel, maar wij besloten, net zo als bij mijn vorige zwangerschap, dat we deze medische echo wel graag wilden laten maken.

Het was dus al ruim tien weken geleden dat we een kijkje hadden kunnen nemen in mijn buik en dat maakte dat ik ook wel weer heel erg uitkeek naar het moment dat de 20-weken echo gemaakt zou worden. Het is zo bijzonder om je kindje op een schermpje te kunnen zien!

Bij mijn zwangerschap van Nino wisten we niet of we een dochter of een zoon zouden krijgen. Ik vond het heel erg leuk dat het tot aan de geboorte voor iedereen een verassing zou zijn! Maar bij deze tweede zwangerschap was ik toch wel héél nieuwsgierig. Bovendien is het ook gewoon praktisch als je weet wat het geslacht van je kindje is met het kopen van kleertjes en het inrichten van de babykamer. Dan hoef je het allemaal niet zo neutraal te houden tenminste!

Daarnaast had ik deze keer ook een heel sterk voorgevoel. Iets wat ik de vorige keer bij Nino totaal niet had. Deze keer wist ik het zo goed als zeker: we krijgen een meisje. En ik was niet de enige die er zo over dacht. Oma’s keken al naar schattige jurkjes, de eerste slofjes mét strikjes waren een feit en er was een houten poppenwagen in de maak…

Toch waren we er nog niet helemaal over uit of we het nou wel of niet zeker wilden weten. Die verrassing de vorige keer was toch wel heel bijzonder.

En toen was daar dus het moment van de 20-weken echo. We zaten tegenover de echoscopiste toen ze voeg: ‘Willen jullie weten wat het wordt?” We keken elkaar aan en op het moment dat ik ‘Ja!’ zei, zei Olaf ‘Nee!’

De mevrouw tegenover ons schoot in de lach, maar gelukkig was Olaf het er meteen mee eens dat het toch wel heel leuk was om te weten of Nino een broertje of een zusje zou krijgen.

Een uurtje later vertrokken we naar huis met een ‘goedgekeurde’ baby, een USB stick vol foto’s en de wetenschap of er daadwerkelijk een klein meisje in m’n buik groeide of dat ik tóch een jongensmoeder zou blijven.

We besloten een taart te bakken voor onze beste vrienden en familie en op die manier te vertellen of we een zoon of een dochter krijgen. Olaf was bijna jarig, dan hadden we iedereen bij elkaar. Dat was een mooie gelegenheid. Maar wat vond ik het moeilijk om het tot die tijd geheim te houden!

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover! De onthulling was heel bijzonder. Ik had een taart gebakken en we vertelden onze vrienden en familie dat we graag met ze wilden delen of de baby en jongen of een meisje zou zijn. We lieten mijn moeder de taart aansnijden. De taart ging ‘open’ en iedereen keek met spanning of ze de kleur al konden zien. Al gauw werd de van licht- naar donkerblauw verlopende binnenkant van de taart zichtbaar. WE KRIJGEN EEN ZOON! Ja, echt! Toch geen meisje dus, maar een klein broertje voor Nino!

Die slofjes met strikjes kunnen de kast weer in en het shoppen voor stoere jongens spulletjes kan beginnen! Nu ik weet dat we weer een zoontje krijgen lijkt alles opeens nog ‘echter’ en kan ik bijna niet wachten tot we ons kleine mannetje ontmoeten!

5 maanden zwanger: boy or girl?

Personal

ssh.. don't tell facebook

is my favourite!

Laat me jóuw mooiste foto's zien door de #ohprettypicture te gebruiken!

ssh.. don't tell facebook

is my favourite!

Laat me jóuw mooiste foto's zien door de #ohprettypicture te gebruiken!


EVELINE@ohprettypicture.nl

Ja, ik wil de
nieuwsbrief ontvangen

Ja, ik wil de nieuwsbrief ontvangen

E-mailAdres

Naam

start

                  nog met het
       maken van mooiere foto's


hallo@photoacademyonline.nl

bedankt!

start

nog met het
maken van mooiere foto's